மந்தையில் சில கறுப்பாடுகள்!

உலகத்தில் வேறெந்தப்பதவியும் கடவுளுக்கு நிகராகப்பேசப்பட்டதில்லை. உயிரைக்காக்கும் தொழிலைக் கையிலெடுத்து பல வயிறுகளில் தினமும் பால் வார்க்கும் மருத்துவர்களுக்கு மட்டும்தான் அந்த சிறப்பு இருக்கிறது. அளவு கடந்த கருணையும் மனித நேயமும் இந்த மருத்துவத்துறையை அதிகம் மதிப்புள்ளதாக ஆக்குகிறது.



ஆனால் இன்றைய மருத்துவர்களில் எத்தனை பேர் தனது சிறப்பை உணர்ந்து மருத்துவம் செய்கிறார்கள்?

தவறுதலான அணுகுமுறைகள், கவனக்குறைவுகள், கருணையின்மை, எரிந்து விழுதல், பணத்தாசை என்று இன்னும் ஆயிரமாயிரம் காரணங்கள் இன்றைக்கு மருத்துவத் துறைக்கு கெட்ட பெயரை சம்பாதித்துக்கொண்டிருக்கின்றன.
 தனியார் மருத்துவமனையில் பணத்தைக்கொட்டினாலும் சரி, அரசு மருத்துவ மனையானாலும் சரி, உரிய சிகிச்சை நிறைய பேருக்குக் கிடைப்பதில்லை என்பது மட்டுமல்ல, தவறான சிகிச்சைகளும் நடந்து இன்றைக்கு பல்லாயிரம் மக்கள் அவதியுற்றுக்கொண்டிருக்கிறார்கள். கிடைத்த கசப்பான அனுபவங்களோ எந்த மருத்துவரிடமும் நம்பிக்கையின்மையுடனும் சந்தேகத்துடனும்தான் பேச வைக்கின்றன.


கடந்த ஜுன் மாத ‘சினேகிதி’ இதழில்கூட ஒரு நாலு வயது சிறுவனுக்கு நடந்த கொடுமை பற்றிய செய்தி வந்திருந்தது. அந்த வயதில் அவனுக்கு ஒரு சிறு அறுவை சிகிச்சை நடந்தபோது அவனுக்கு அளவுக்கதிகமாக அனஸ்தீஷியா கொடுக்கப்பட்டு விட்டதால் அவனின் கைகளும் கால்களும் செயலிழந்து விட்டன. அதோடு அவனுடைய பெற்றோரின் ஆயிரமாயிரம் கனவுகளும் செயலிழந்து போய் விட்டன. இன்றைக்கு 33 வயது வாலிபனாக இருக்கும் அவன் இன்னும் படுத்த படுக்கையாக இருக்கிறான். அவனுடைய பெற்றோர்தான் அவனை சக்கர நாற்காலியில் வைத்து அவனை எங்காவது அழைத்துச் செல்கிறார்கள். எத்தனை வேதனை அந்த பெற்றோருக்கும் அவர்களுடைய மகனுக்கும்!!

என் சினேகிதியின் கணவரின் வலது கை திடீரென்று செயலிழந்து போனது. பல விதமான பரிசோதனைகளுக்குப் பின் டாக்டர் ஒரு கையில் சிகிரெட்டுடனும் மறு கையில் ஜர்தா பீடாவுடனும் பேச ஆரம்பித்தார்.


“உங்கள் கணவருக்கு அறுவை சிகிச்சைதான் செய்ய வேண்டும் அதுவும் அதில் 30 சதவிகிதம்தான் வெற்றி கிடைக்கும்”!


என் சினேகிதி நிலை குலைந்து போனார். சக நண்பர்கள், உறவினர்கள் சிபாரிசு செய்த ஒரு நாட்டு வைத்தியரிடம் சென்றார். அவர் கொடுத்த மூலிகை எண்ணெயை ஒரு மாதம் தடவினார். செயலிழந்து போன கை முழுவதுமாக சரியானது!!


இன்னொரு சினேகிதி, கர்ப்பப்பை நீக்கம் செய்தவர், வயிற்று வலிக்காக வயிறு சம்பந்தமான நிபுணரிடம் சென்றார். அவர் தன் உதவியாளரிடம்[ ரேடியாலஜிஸ்ட்] ஸ்கான் பண்னச் சொன்னார். அவர் ஸ்கான் பண்ணிக்கொண்டே இப்படி சொல்கிறார்-“ என்ன டாக்டர்! இவர்களுக்கு கர்ப்பப்பையைக் காணோம், சினைப்பைகளையும் காணோம்?”


டாக்டர் சொல்கிறார்-“நல்லா தேடிப்பாரு, கிடைக்கும்”


படுத்துக்கொண்டிருந்த என் சினேகிதிக்கு பகீரென்று ஆனது. தனக்கு கர்ப்பப்பையைத்தானே அறுவை சிகிச்சையில் எடுத்தார்கள்! சினைப்பைகளை எப்போது எடுத்தார்கள்? அப்படி எடுத்திருந்தால் ஏன் அந்த டாக்டர் இதைச் சொல்லவில்லை? அதற்கு உரிய மருத்துவ சிகிச்சையும் ஏன் தரவில்லை? இப்படியெலாம் அவருக்கு படுத்திருந்த நிலையில் மனம் கலங்கியது.


அப்புறம் டாக்டர் சொன்னார் “சும்மா சொன்னேன். இவர்களுக்கு கர்ப்பப்பை நீக்கம் நடந்துள்ளதாக ஏற்கனவே சொல்லியிருக்கிறார்கள் ”


அவரிடமிருந்து வெளியே வந்ததும் என் சினேகிதி நேராகப்போன இடம் தனக்கு அறுவை சிகிச்சை செய்த டாக்டரிடம். அவர் அமைதியாக ‘ அப்படி சின்னைப்பையை நீக்கம் செய்ய வேண்டிய நிலை இருந்திருந்தால் உங்களிடம் அனுமதி பெற்றுத்தான் செய்திருந்திருப்போம். உங்கள் ரிப்போர்ட்டில் ‘ கர்ப்பப்பை நீக்கம் மட்டும்தானே குறிப்பிட்டிருக்கிறோம்? என்று சொன்னார்.


ஆனாலும் இன்று வரை என் சினேகிதிக்கு சந்தேகம் தீரவில்லை.


10 வருடங்களுக்கு முன் அதிக காய்ச்சலினால் வீட்டுக்கு அருகிலுள்ள டாக்டரிடம் சென்றேன். அவர் சில மருந்துகளைக் கொடுத்து விட்டு மறு நாள் வரச்சொனார். மறு நாள் என்னைப்பரிசோதித்தவர் எனக்கு இரத்த அழுத்தம் மிக அதிகமாக இருப்பதாகக் கூறி ஏற்கனவே இரத்த அழுத்தத்திற்காக நான் எடுத்துக்கொண்டிருந்த மாத்திரையின் அளவை அதிகரித்தார். இப்படியே மறு நாளும் இன்னும் இரத்த அழுத்தம் குறையவில்லை என்று மறு நாளும் அதிகரித்தார். எனக்கு பயமாகி விட்டது. மேலும் காய்ச்சலும் குறைந்து நடக்கவும் முடிந்ததால் நகரின் மையத்திலுள்ள இதய மருத்துவரிடம் சென்றேன். அவரிடம் நடந்ததைச் சொன்னதும் மெதுவாகச் சிரித்து விட்டு வேறு மாத்திரைகள் கொடுத்தார். இரத்த அழுத்தம் நார்மலுக்கு வந்தது. அப்புறம் இங்கு வந்து என் இதய மருத்துவரிடம் எல்லாவற்றையும் சொன்னதும் அவருக்கு வந்ததே கோபம்! “ உங்கள் இதயத்துடன் எத்தனை தூரம் அந்த டாக்டர் விளையாடியிருக்கிறார் ! உங்கள் காய்ச்சலுக்குக் கொடுத்த ஒரு சிரப்பில் decongestent என்ற content உள்ளது. இந்த மாதிரி மருந்துகள் உடனேயே காய்ச்சலையும் ஜலதோஷத்தையும் சரியாக்கும். ஆனால் இரத்த அழுத்தத்தை அதிகரித்து விடும். இனி எந்த டாக்டரிடம் சென்றாலும் இந்த decongestent என்ற content உள்ள மருந்தோ மாத்திரைகளோ வேண்டாம் என்று சொல்லிக் கேளுங்கள் “ என்று சொன்னார். இது போல நமது வியாதிக்கு ஆராய்ச்சியெல்லாம் பண்ணி நாமே வைத்தியம் செய்து கொள்ள வேண்டிய நிலை இன்று பரவலாக ஏற்பட்டுள்ளது. படித்தவர்கள் இப்படியெல்லாம் ஆராய்ச்சி செய்து கொள்ளலாம். கேள்விகள் கேட்கலாம். படிக்காதவர்கள் என்ன செய்வார்கள்? அவர்கள் நிலையை நினைத்தால்தான் பரிதாபமாக உள்ளது.


சமீபத்தில் அறுவை சிகிச்சை செய்து கொண்ட நண்பர் ஒருத்தருக்கு நேர்ந்த அனுபவம் இன்னும் மோசமானது. அவருக்கு அறுவை சிகிச்சை நடந்தபோது பக்கத்திலிருந்த உறுப்பையும் மருத்துவர் நீக்கி விட்டார். பின்னர் உடலில் ஏற்பட்ட சில பிரச்சினைகளால் மருத்துவரை திரும்பவும் அவர் சந்தித்து காரணம் கேட்டபோது அந்த மருத்துவர் சொன்ன பதில் என்ன தெரியுமா?


“ ஒரு நாளில் எத்தனையோ அறுவை சிகிச்சை செய்கிறேன். ஒரு வேலை அந்த இடத்தில் சீழ் பிடித்திருந்து நான் அதை நீக்கியிருக்கலாம். எனக்கு நினைவில்லை. “!


அவர் அதிர்ந்து போய் “ எனக்கு இந்த விஷயத்தை அப்போதே நீங்கள் சொல்லியிருக்க வேண்டாமா?” என்று கேட்க, அந்த மருத்துவர் ரொம்பவும் கூலாக, “ ஒருவேளை உங்கள் உறவினரிடம் சொல்லியிருப்பேன். அவர் சொல்லாமல் விட்டிருக்கலாம்’ என்றார்!


இதை எதிர்த்து கன்ஸ்யூமர் கோர்ட்டுக்குப் போவதா? வழக்கு போடுவதா? இதில் அந்த மருத்துவருக்கு தக்க தண்டனை கிடைத்து விடுமா? காணாமல் போன உறுப்புகளுக்கு, அதனால் உடலில் விளைந்த சேதங்களுக்கு என்ன விதத்தில் நியாயம் கிடைக்கும்?


மருத்துவ/மருத்துவர்களிடமான பிரச்சினைகள் மறுபடியும் தொடரும்.. .. ..