அன்பென்பது....!!!

சகோதரர் வெங்கட் நாகராஜ் இந்த ஓவியத்தை வெளியிட்டு, இதற்குப்பொருந்துமாய் கவிதை புனையச்சொல்லி அனைத்துப்பதிவர்களுக்கும் வேண்டுகோள் விடுத்திருந்தார். அந்த ஓவியத்தைப்பார்த்ததும் சொக்கிப்போனேன். நிறைய சிந்தனைகளை, பழைய நினைவலைகளை, இளம் வயதில் படித்தவற்றை அந்த ஓவியம் கிளறி விட்டு விட்டது என்று தான் சொல்ல வேண்டும்!

சங்க இலக்கியங்களில் காதலர்க்கு இடையில் இந்த அன்னம் மட்டுமல்ல, தும்பியும் குயிலும் வண்டும் மயிலும் பறவைகளும் தூதுவர்களாய் புனையப்பட்டார்கள்.

நளவெண்பாவில் நளன் அனுப்பிய அன்னம் தமயந்தியிடம் தூது வந்ததை ரவிவர்மாவின் ஓவியம் பிரபலமாக்கியது.

'நாராய் நாராய் செங்கல் நாராய்' என்று நாரைகள் கூட தலைவனுக்கு தூதாய் அனுப்ப தலைவிக்கு பயன்பட்டன!
 
சுவை மிக்க சங்க காலப்பாடல் ஒன்று ஞாபகம் வருகிறது! நாயகி மதுரை சொக்கநாதர் பால் மையல் கொண்டவள். அந்த இறைவனிடம் தூதாய்ச் செல்ல யாரை அனுப்புவது என்று யோசிக்கிறாள். அன்னம் என்றால் முன்னதாக நான்முகன் அன்னமாக வந்து பொய்யுரைத்த கதை நினைவுக்கு வந்து விட்டதாம். தும்பி என்றால், பாண்டியன் அவையில் நக்கீரனாரிடம் சென்ற இறைவன் எழுதிய பாடலில் 'தும்பியே, உண்மையைச் சொல் என்று அதட்டி கவி பாடியது நினைவுக்கு வரவே தயக்கம் வந்து விட்டதாம். மானை அனுப்பலாமென்றால், இறைவனின் உடலில் இருக்கும் புலித்தோலைப்பார்த்து மான் மருண்டோடி விட்டால் என்ன செய்வது என்று தலைவிக்கு குழப்பமாகி விட்டதாம். அப்புறம் தான் ஒரு யோசனை வந்ததாம். தமிழையே தூது அனுப்பினால் என்ன, தமிழ் பால் என்றுமே மனம் வசப்பட்டிருக்கும் இறைவனுக்கு தமிழை விட வேறு பொருத்தமான தூதுவர் இருக்க முடியுமா என்ன' என்று அந்த தலைவிக்கு முடிவேற்பட்டதாம். இப்ப்டி கடவுளுக்கு தமிழையே தூது அனுப்பிய கதையும் நம் சங்க காலப் பாடலில் இருக்கிறது.

தூது சொல்லுவோருக்கு என்னென்ன பண்புகள் இருக்க வேண்டுமென்று திருவள்ளுவரும் அழகாய்
'அன்பறிவு ஆராய்ந்த சொல்வன்மை தூதுரைப்பார்க்கு
இன்றி யமையாத மூன்று.' என்ற குறளில் சொல்லுகிறார்.

அதற்கப்புறம் புறாக்கள் சாமானியர்களுக்குத் தூதாய் வந்தன. அரசர்களுக்கிடையில், காதலர்க்கிடையில் தூதாய் வந்தன.

காலம் செல்லச் செல்ல ஓலைச்சுவடிகள் மாறி, கடிதங்களும் தபால்காரரும் தூதுவர்களாய் பயன்பட்டார்கள். தபால்காரரின் வருகையை வழி மேல் விழி வைத்துக்காத்திருந்த உள்ளங்கள் எத்தனையோ! தூது செல்லும் முறைகள் மாறினலும் கவிஞர் கண்ணதாசனும் மற்ற கவிஞர்களும் சங்க காலப் புலவர்களுக்கு இணையாக மறுபடியும் பறவைகளையும் நிலவையும் மலர்களையும் தூது செல்லச் சொல்லி மறக்க முடியாத பல கவிதை மழையில் நனைந்தார்கள்.

'படகோட்டி' திரைப்படத்தில்
‘ பாட்டுக்குப் பாட்டெடுத்து நான் பாடுவதைக் கேட்டாயோ?
துள்ளி வரும் மெல்லலையே, நீ போய் தூது சொல்ல மாட்டாயோ?’ என்று அலைகளைத் தூதாக மக்கள் திலகம் அனுப்பினார்.

‘ பச்சை விளக்கில்’ ‘ தூது செல்ல ஒரு தோழி இல்லையென்று துயர் கொண்டாயோ?’ என்று தலைவியிடம் தோழி பாடுகிறாள்.

திரைப்படப்பாடல்களில் இப்படி தூது சொல்லப்போய் நம் மனதைக் கொள்ளை கொண்ட பாடல்கள் ஆயிரம் ஆயிரம் இருக்கின்றன!

காதல் மட்டுமல்ல, மனம் நிறைந்த அன்பை, அக்கறையை, கவலையைப் பகிர்ந்து கொள்ள கடிதங்கள் மட்டுமே அன்று பெருமளவு உற்ற துணையாய் இருந்தன. என் மாமியார் உயிருடனிருந்த வரை அவரின் கடிதங்கள் எப்போதுமே பல பக்கங்களுடன் வரும். நலம் விசாரித்தல் மட்டுமே முழுசாய் ஒரு பக்கம் இருக்கும். என் தாய் வழிப்பாட்டியின் தகப்பனார் அவர் பெண் திருமணமாகி புகுந்த வீடு செல்லும்போது பல காகிதங்களில் தன் புத்திமதிகள் எல்லாவற்றையும் பொக்கிஷமாக எழுதிக்கொடுத்தார்.

இப்படி காதலையும் அன்பையும் அக்கறையையும் வெளிப்படுத்திய விதம் அன்று அருமையாக இருந்தன.

இன்றோ! கடிதங்களுக்கு பதிலாக தொலைபேசி வந்து, அதன் பின்னால் கைபேசியும் வந்து விட்டது. ஆனால் எதையும் வெளிப்படுத்த இன்றைக்கு நேரம் தான் இல்லை! ஈமெயிலும் குறுகி எஸ்.எம்.எஸ் இன்னும் மிகச்சுருக்கமாகச் சொல்ல வைக்கிறது! ஆழ்ந்த உணர்வுகள்தான் அவற்றில் இல்லை!! முழுமையாகப் புரிதலும் பகிர்தலும் செயல்க‌ளிலும் சிந்தனைகளிலும் ஒருமித்து உணர்தலுமே அன்பு! அது இன்று முழுமையாக, நிறைவாக எத்தனை பேரிடம் இருக்கிறது?