அனுபவங்கள் தொடர்கின்றன!

சென்ற மாதமும் இந்த மாத ஆரம்பத்திலுமாக ஆச்சரியம் அளித்த, வலி கொடுத்த, கலங்க வைத்த, அனுபவங்களாகவே தொடர்ந்து வந்து கொன்டிருக்கின்ன.

முதலில் ஆச்சரியமும் வலியுமான அனுபவம்:

சென்ற வாரம் இறுதியில் வலைச்சர ஆசிரியர் பணிக்காக அதன் ஆசிரியர் என்னைக் கேட்டிருந்தார். அதற்கு முன்பே சில மாதங்களுக்கு முன், திருமதி. லக்ஷ்மி வலைச்சர ஆசிரியர் பணிக்காகக் கேட்டபோது தொடர் பிரயாணங்களாக நான் தஞ்சைக்கும் ஷார்ஜாவிற்கும் அலைந்து கொன்டிருந்ததால் என் இயலாமையைச் சொன்னேன். மறுபடியும் வலைச்சர ஆசிரியரே கேட்டபோது மறுபடியும் மறுக்க முடியாத என் இயலாமை. காரணம், என் வலது கை மோதிர விரலுக்குக் கீழே ஒரு பாதிப்பு ஏற்பட்டிருந்தது. அதற்கு TRIGGER FINGER என்று பெயர். எல்லோருடைய கையிலும் விரல்களுக்குக் கீழே எலும்பு முட்டுக்கள் இருக்கும். அந்த எலும்பு முட்டுக்கள் மீது ஒரு சிலிண்டர் போன்ற அமைப்பினுள்ளே தான் நரம்புகள் செல்கின்றன. எனது மோதிர விரலின் அடியில் இருக்கும் அந்த சிலிண்டர் தற்போது பாதிக்கப்பட்டு உள்ளுக்குள் ஒரு பட்டாணி போல வீங்கியிருக்கிறது. அந்த விரலை லேசில் மடக்க முடியாது. மடக்கும்போது அதிக வலி இருக்கிறது. திரும்பவும் மடக்கிய விரலை நிமிர்த்தும்போது மற்ற விரல்களைப்போல இலகுவாக நிமிர்த்த முடியாது. இந்த விரல் மட்டும் ஸ்ப்ரிங் போல படாரென்று நிமிர்கிறது. இதனால்தான் இதற்கு TRIGGER FINGER என்று பெயர்.

இதற்குக் காரணம் ஏதுமில்லை என்று டாக்டர் சொன்னார். வயது ஏற ஏற சிலருக்கு இந்த பாதிப்பு ஏற்படுமென்றும் இது பெரும்பாலும் மருந்தினாலும் பிஸியோதெரபியினாலும் குணமாகாது என்றும் இந்தியாவில் இதற்கென ஒரு Steroid Injection போடுவார்கள் என்றும் அதில் குணம் ஏற்படாவிட்டால் அறுவை சிகிச்சை செய்து அந்த சிலிண்டரில் ஏற்பட்டுள்ள பாதிப்பை சரி செய்வார்கள் என்றும் கூறினார். கடந்த 8 மாதங்களில் 5 முறைகள் தஞ்சை சென்று வந்துள்ளதால் மறுபடியும் ஒரு பிரயாணத்தை நினைத்தாலே அயர்வாயிருக்கிறது. மருத்துவரும் சிறிது நாட்களுக்கு மருந்துகளும் பிஸியோதெரபியும் எடுத்துக்கொள்ளச் சொன்னதால் அது போல சிகிச்சை எடுத்துக்கொண்டிருந்த சமயம் தான் எனக்கு மீன்டும் வலைச்சர அழைப்பு வந்தது. ஆச்சரியம் என்னவென்றால், 25 வருடங்களுக்கு முன்பு, ஆனந்த விகடன் ஆசிரியர் எனக்கு ஒரு சிறுகதையை இங்கு அனுப்பி, அதற்கு ஓவியம் வரைந்தனுப்பச் சொன்னபோது இப்படித்தான் வலது கை ஆள்காட்டி விரலில் வேறு ஒரு பாதிப்பு ஏற்பட்டிருந்தது. இப்போது அதே போல் வேறு ஒரு அழைப்பு வரும்போது அதே போல ஒரு பாதிப்பு, அதுவும் அதே வலது கையில்! இரண்டாவது அழைப்பை மறுக்க இயலாமல் தயக்கத்துடன் தான் ஒத்துக்கொண்டேன். ஓரளவு மனநிறைவுடன் செய்திருந்தாலும் கடைசி நாள் வலியினால் விடைபெறுதலைக்கூட என்னால் எழுத முடியவில்லை. இன்னும் நான் நினைத்திருந்த நண்பர்களை அறிமுகம் செய்ய முடியவில்லை. அதனால் அறிமுகம் ஆகாத தோழமைகள் என்னைத் தவறாக நினைக்க வேண்டாம்!

கலங்க வைத்த அனுபவம்:

இது என் வீட்டில் வேலை செய்யும் பெண்மணி சொன்ன தகவல். இங்கே பொதுவாக விடுமுறை நாட்களில் எல்லா இனத்தவர்களும் பார்க், உணவகங்கள் என்று இரவு 12 மணி வரை நேரத்தை மகிழ்ழ்சியாகக் கழிப்பது வழக்கம்தான். அதுவும் அரேபியர் இல்லங்களில் குழந்தைகளைக் கவனித்துக்கொள்ள யாராவது இந்திய பெண்ணோ, அல்லது வெளி நாட்டுப் பெண்களோ குழந்தைகள் கூடவே இருப்பார்கள். அது மாதிரி குழந்தையை கவனித்துக்கொண்டிருந்த ஒரு இந்திய பெண்ணுக்கு விளக்கைச் சுற்றிக்கொன்டிருந்த ஒரு பூச்சி பறந்து வந்து கடித்திருக்கிறது. அடுத்த நாள் அடிபட்ட இடத்தில் வீக்கமும் ஜுரமும் வந்திருக்கிறது. என்ன, ஏது என்று நிதானிக்கும் முன் அந்தப் பெண்மணி கோமாவில் விழுந்து விட்டாராம். நாலைந்து நாட்களாகியும் அதே நிலையில்தான் இருக்கிறாராம். இந்தப்பூச்சியைப்பற்றி தகவல் சொல்லி, இரவு நேரம் பார்க் போன்ற மரங்கள் சூழ்ந்த, பொது இடங்களுக்குச் செல்வதைத் தவிர்க்கச் சொல்லி தொலைக்காட்சியில் செய்தி வந்ததாகவும் சொல்கிறார்கள். அமீரக நண்பர்கள் யாருக்கேனும் இது பற்றிய தகவல்கள் தெரிந்தால் எழுதுங்கள். மற்றவர்களுக்கும் இது பயன்படும். குடும்பத்திற்காக, உறவுகளைப்பிரிந்து வந்து, இங்கு வீடு வீடாகப் போய் வேலை செய்யும் பெண்கள் இங்கே ஏராளமாக இருக்கிறார்கள். அது போன்ற நிலையில் இருக்கும் அந்தப் பெண்ணை நினைத்தால் மனம் கலங்குகிறது!